استاد بزرگوار از اینکه پاسخگوی سوالات ما هستید سپاسگزارم

پرسش: سلام علیکم..استاد بزرگوار از اینکه پاسخگوی سوالات ما هستید سپاسگزارم…در تلاش هستم محبت و عشق به خدا رو در دلم ایجاد کنم با تفکرو یادآوری نعمتهای بسیاری که به من داده است..به این پی بردم که هیچی ندارم همه چی مال خداست …یعنی وجودم از خداست.پس باید خیلی قدر دان باشم ولی به شرطی که ازرش  وجودم را بدانم ..می خواهم بدونم اگرنبودم چه می شد حالا که هستم چی شده؟

پاسخ: بی شک اگر ما وجود داشته باشیم و به سعادت و خوشبختی ابدی دست یابیم و به علم و قدرت و عشق و زیبایی بی پایان برسیم، خیلی بهتر از این است که اصلا نباشیم.

خداوند حکیم و بخشنده و مهربان برای همین فرجام زیبا و دوست داشتنی ما را خلق کرده است.

البته رسیدن به این نتیجه والا و ارزشمند با انتخاب و اختیار ما امکان پذیر است و دست یابی به آن رنج هایی هم دارد که در قیاس با نتیجه اش می ارزد و واقعا رنج های ناچیز و بی مقداری است.

حالا اگر کسی نخواهند این رنج ناچیز و محدود دنیوی را در برابر سعادت و خوشبختی ابدی تحمل کنند، ناشی از سستی و ضعف خرد و حکمت اوست. و صد البته که با معیار سستی و ضعف خرد نمی توان کار خداوند را سنجید.

کار خدا و هدف او کاملا روشن است و لطف و رحمت او آشکار است. او دانا و توانا و بخشنده است و هیچ چیز مانع از لطف او نیست. هر چه بخواهد انجام می دهد و کسی نمی تواند او را بازخواست کند. همه تسلیم اویند و او قادر مطلق و فعال مایشاء است. قدرت او بر همه چیز سیطره دارد و لطف او در هر چیز نفوذ کرده است و عشق او همۀ هستی را فراگرفته است.

کسی که بر اساس حکمت و اندیشه و با تکیه بر ارادۀ نیک زندگی می کند می تواند با او هماهنگ شود به اهداف الهی زندگی برسد و در اوج  شکوفایی و شکوه و شادی بدرخشد و سجدۀ فرشتگان بر خویش را تماشا کند.

کسانی که به این هماهنگی الهی نمی رسند و از آن سر باز می زنند، در رنج و ناکامی خواهند بود  و بی تردید این افراد را نمی توان ملاک و معیار خلقت حکیمانۀ الهی دانست. خداوند به خاطر آنها از خلقت منصرف نمی شود و حکمت و قدرت و رحمتش را به علت بی خردی گروهی از مخلوقات منع نمی کند.

اگر در بین میلیاردها میلیارد انسان ، فقط یک نفر به سوی این هدف والا و هماهنگ با راده الهی زندگی کند، خلقت ارزشش را دارد و خداوند فقط به خاطر همان یک نفر که لیاقت خلقت را دارد، دست به خلقت خواهد زد. اگر چه میلیاردها نفر خود را به تباهی بکشند، خداوند به خاطر سستی و بی خردی آنها حق کمال را از آن یک نفر سلب نخواهد کرد.

بر اساس منابع دینی، پیامبر اکرم آن یک نفر است که این راه والا و هدف بلند را تا اوج پیمود و بسیاری از اولیای الهی به سوی این هدف در حرکت اند و به مراحل والا و ارجمندی از رشد معنوی رسیده اند. و خلقت بسیار ثمربخش تر و شکومندتر از آن است که ما در چشم انداز غبارگرفتۀ ترس های پوچ و آرزوهای محقر خود احساس می کنیم.

این هدف والا و بلند، جایی در دور دست ها نیست که برای رسیدن به آن راه های طولانی و گردنه های سخت را پشت سر بگذاریم. خداوند انسان را در اوج آفریده است و همین که به او بیاندیشند و عشق و یاد او را در دلش زنده کند، لذت حضور در هستی را تجربه خواهد کرد.

او همین جاست در قلب من و تو، او حقیقت هستی و اصل وجود و منبع بی پایان عشق و خلاقیت است. همین که هستی در آغوش اویی. وجودت سراسر متعلق به او و جلوه ای از نور و حضور اوست. هیچ جا از حضور او خالی نیست و هیچ پدیده ای در خلقت نیست که نشانی از او نباشد. به هر طرف رو کنی او را می بینی و روحت، نفخه ای از روح اوست. زندگی ما تجلی حیات حق تعالی و قدرت و علم و هر چه داریم پرتوی از اوست.

امام سجاد در دعای ابو حمزه ثمالی عرض می کند: وَ أنَّ الرّاحِلَ إلیکِ قَرِیبُ المَسافَه
یعی کسی که به سوی تو حرکت کرد، راهش نزدیک است.

هر گام که تو بر می داری او ده قدم به سوی تو می آید و آنچه در ابتدای سیر و سلوک دور به نظر می رسد، پس از مدتی کوتاه موجب خنده ات خواهد شد، چرا که کوتاه نظری خود را در برابر لطف بی پایان او می بینی و از آنچه به دست آورده ای سرشار از نور و سرور می شوی.

وجود داشتن، یعنی آیینگی در پیشگاه هستی مطلق و همین که بفهمی هرچه داری و هستی همه از اوست، در او محو می شوی و در معاشقه ای لذت بخش و سرور آفرین غرق خواهی شد.

و آنگاه دیگر نمی توانی درباره وجود پرسش کنی ، بهت، حیرت، شیدایی، خشوع و روشنایی بی پایان تمام اندیشه و قلبت را لبریز می سازد و همه مجهولات، حل می شود.

دوست عزیز!

پاسخ کمی طولانی شد. اما پاسخ حقیقی شما گفتنی نیست، تماشایی است.

هرچه گویی ای دم هستی از آن
پردۀ دیگر بر او بستی بدان

او هستی مطلق است و ما «دم هستی» هستیم چه سوالی، چه جوابی ، چه حرفی، چه حدیثی، «بِکَ عَرَفتُکَ وَ أنْتَ دَلَلْتَنِی عَلِیکَ وَ دَعوتَنِی إلَیکَ»
تو را به تو شناختم، تو من را به خودت راهنمایی می کنی و به سوی خودت می خوانی