ندبه حسرت

ندبه حسرت

ما در مسیر این همه طوفان نشسته ایم                        لب تشنه ایم و رو به بیابان نشسته ایم

از این هوای ابری و تیره نصیب ما                            هیچ است و با بهانۀ باران نشسته ایم

ای چشمۀ طهارت و تقوا بجوش، پس                        تا کی صدا زنیم که حیران نشسته ایم

یوسف تویی و چاه ستم روزگار ما                            ای کاروان عدل به زندان نشسته ایم

هرجمعه رد پای تو بر چشم می کشیم                        با ندبه باز بر سر پیمان نشسته ایم

آقا نبین که دست و دل ما کمی سیاه                          لو می دهد که باز پشیمان نشسته ایم

در این سکوت سرد و ستمهای سوزناک                      با بغض ناشکفته پریشان نشسته ایم

دیگر بیا که خسته شدیم از خزان زرد                         در انتظار سبز بهاران نشسته ایم