ساحل روشنایی

ساحل روشنایی

سوار ساحل دریای نور می آید                       نشسته بر سر امواج دور می آید

رسیده برلب دریای موج خیز بلا                     کسی از آن طرف کوه طور می آید

عصای معجزه در دست های روشن اوست         که هر ستمگری اینجا چو مور می­آید

و دست­های شفابخش اوست بر سرما                  بصیر می رود هرکس، که کور می آید

گذشت قِصۀ غمبار روزگار غریب                    ببین مسافر ما با سرور می آید

و از میانۀ قرن ها سکوت و تاریکی                  صدای زمزمۀ یا صبور می آید

تمام طعنه زنان در میان شهر آیید                     که یار غائب ما با غرور می آید