خداشناسی عرفانی

خداشناسی عرفانی

🔸معمولا به ما گفته می شود که اگر می خواهید خدا را بشناسید، به آفرینش نگاه کنید و از نظم و حکمتی که در آفرینش می بینید، به خدا پی ببرید.

🔸 شاید برای همین روش نادرست است که ما احساس می کنیم بین ما و خدا فاصله زیادی هست. به سادگی از او غافل می شویم و معمولا خدا در زندگی ما غایب است.

🔸به اندازه تمام خلقت بین خودمان و خدا فاصله می بینیم و همه چیز قبل از خدا به نظر ما می آید و شاید منتظریم تا کسی بیاید و ما را به جایی وصل کند.

🔹خداشناسی با رفتن به سوی خلقت آغاز نمی شود. خدا شناسی از بازگشتن به قلب آغاز می شود.

🔹اصلا خداشناسی را ما آغاز نمی کنیم، خدا آغاز کرده است.

🔹چون خدا را ما نمی شناسیم، او خودش را به ما شناسانده است.

🔹بنابراین خدا شناسی آغاز نمی شود، بلکه آغاز شده است.

🔸همه ما پیش از خلقت و تولد در این دنیا خدا را دیده و شناخته ایم، با او حرف زده ایم و عاشقش شده ایم.

آنگاه که پرسید: «آیا من پروردگار شما نیستم؟»

و ما «بله» را گفتیم.

🔸دوست دارم بگویم خدا اولین خواستگار ماست. زن و مرد هم ندارد.

او سراغ ما آمد، خودش را معرفی کرد و از ما جواب گرفت.

🔷مگر می شود که ما ندیده و نشناخته و نشنیده پاسخ او را داده باشیم؟

ما او را دیدیم با همه قدرت و لطف و مهربانی اش و برای همین به ربوبیت او شهادت دادیم.

🔸حالا وقتی می آییم در این دنیا، هر پدیده ای را که می بینیم ، او را به یاد می آوریم.

🔹آیت و نشانه بودن همه چیز در خلقت یعنی اینکه با دیدن همه چیز باید خدا را به یاد آوری ، نه اینکه با دیدن هر چیز در  خلقت به خدا پی ببری و او را بشناسی.

🔸عالم خلقت دلیل شناخت خدا نیست، بلکه نشانه هایی برای یاد آوری اوست، که پیش از هر چیز می شناسیمش.

🔹قرآن همیشه آفرینش را آیات و نشانه های الهی معرفی می کند، نه دلیل شناخت خدا.

🔸هیچ استدلالی شبیه آنچه در کتاب های اعتقادی دیده می شود در قرآن نیست. چون خدا می داند که ما می شناسیمش و نیازی به معرفی خود نمی بیند،

🔹او می داند که آنچه ما نیاز داریم ، فقط یادآوری است. یادآوری ، فقط.

🔸سراسر آفرینش نور او، حضور او و جلوه های زیبا و بی پایان اوست.

🔹فقط کافی است چند دقیقه در حالی که به او فکر می کنی، به نشانه های آفرینش نگاه کنی.

🔸تو فقط نگاه کن، او خودش دیدنی ها را به تو نشان خواهد داد.

🔹زمانی می رسد، جهان برای تو جلوه ای دیگر پیدا می کند، لبریز از نور و سرور و هر طرف که رو کنی ، روی او را می بینی.

حمیدرضا مظاهری سیف