جرعه های مناجات

 جرعه های مناجات 

ای قبلۀ قلب های خسته                    ای ماه به رو نقاب بسته

آشوب کن و حجاب بردار                  مهتاب، بتاب وقت دیدار

یک لحظه کنار زن حجابت                 تا جان بدهیم در رکابت

دیگر چه کنم که رو نمایی                  جان می دهمت به رونمایی

هر شب به امید تو بخوابم                   اما تو نیامدی به خوابم

بیدار شود جهان خفته                       وقتی که خدا به کس نگفته

بر ظلمت ما بتاب خورشید                  ای صبح پر از سرور و امید

 

***

عشاق تو صف به صف نشسته اند                   حیران و خراب و دل شکسته اند

مستیم همه بدونه باده                        عشقت همه را به باد داده

ای یوسف مصر قلب­ها مان                 قحطی جمال توست ماهان

ای جام زلال عشق الله                       ما تشنۀ عشقت ایم والله

عشقت به چه روزی ام کشانده             خطی که به آخرم رسانده

بر گرد و ببین که زیر پایت                 افتاده و می زنم صدایت

آتش زده آه من به عالم                      اما نکنی نظر به حالم

***

از ما تو چرا غریب و دوری؟               از جنس شبیم ما، تو نوری

تو آینه دار حسن اویی                      با ما سخنی چرا نگویی

دریای کرامت و بزرگی                     شاید تو مرا ز یاد بردی!

آزاد کن این دل از هوس ها                موعود تمام پیش و پس ها

یک جمعۀ گرم نوبهاری                     ما را بطلب برای یاری

ما منتظر سپیده هستیم                        در ظلمت نیمه شب نشستیم

مرگم برسان ولی در آن دم                 لبخند زنان برس بدادم

رازی تو، ولی نه، آشکاری                  همواره مرا به یاد داری

خورشید که از حرم برآید                             این هجر و فراق هم سرآید