تشکیل خانواده

تشکیل خانواده

 تنهایی نگران کننده است. حتی اگر نخواهی به آینده فکر کنی، و آینده اندیشی را در خودت سرکوب کنی، باز هم در لایه هایی از ذهنت، نگران خواهی بود. تنهایی نه فقط نگرانی نسبت به آینده، بلکه اضطراب در زمان حال را نیز با خود می آورد.

بودن با کسی که با تو متفاوت باشد و کمبودهایت را پر کند، بسیار زیبا و شیرین است. به طور طبیعی زن و مرد به سوی هم کشیده می شوند، اما جایی که این کشش به پیوند تبدیل می شود، دل ها وسعت پیدا می کند، عواطف به کمال می رسد و عشق جاری می شود.

کشش پیش از پیوند، سوزوگدازی دوست داشتنی و اندوهی شیرین دارد. اما عشقی که به پیوند تبدیل می شود، وسعت دل ها و ظرفیت بیشتر برای عشق و آرامش در زندگی رابا خود می آورد. پیش از پیوند، عشق به صورت دلتنگی است، اما پس از پیوند عشق با وسعت و گستردگی همراه می شود. وسعتی که فقط درباره اش می توان گفت: یک معجزه و نشانه الاهی است.

هنگامی که فرزندانی میان همسران می آیند، دیگر هیچ چیز قابل وصف نیست شادی در شادی، عشق در عشق و آرامش در آرامش. همه چیز تغییر می کند. تو کسی را در آغوش می گیری که کاملاً به تو وابسته است و برای براوردن کمترین نیازهایش توان ندارد. تو کاملاً خدمتگذار او می شوی و احساس می کنی که با تمام سلول هایت به او عشق می ورزی و وقتی صدایش را می شنوی هیچ اندوهی در قلبت باقی نمی ماند. زمانی که به چشمان معصومش نگاه می کنی، ذرات بدن به جنبش می آید، ولی در اعماق قلبت آرامش را احساس می کنی.

خانواده، همسر، فرزند، زلال ترین شکل عشق در زمین است که آرامش را به زندگی وارد می کند. همسر تو سهم خاص تو از نشانه های خداست. اگر عمیق و عاشقانه به چشمانش نگاه کنی، نشانه هایی را خواهی دید که هیچ یک از پدیده های عالم نشانت نمی دهد. «از نشانه های او این است که همسرانی از جنس شما برای تان آفرید، تا با آنها آرامش بگیرید. و میان تان عشق آشکار و مهربانی را قرار داد. براستی که در آن نشانه هایی برای اندیشمندان است.» (روم.۲۱) این آیه از قرآن کریم بینشی متفاوت نسبت به روابط همسری و ماهیت معنوی خانواده ارائه می دهد. به طوری که روابط خانوادگی را به شاخه ای از رابطه با خداوند تبدیل می کند. از نظرگاه معنوی تماشای همسر، نگاه کردن به نشانه های خدا و احساس حضور او و عشقش، تجربه ای از لطف و رحمت الاهی است. و ما باید برای این تجربه و ادراک معنوی آموزش ببینیم و آماده باشیم.

عشق از دلتنگی تا گشودگی دل

همه¬ی ما عشقی که با دلتنگی است، خوب می¬شناسیم، اما عشق با وسعت قلب و گشودگی دل را نمی-فهمیم. برای همین بعضی پس از ازدواج به جای اینکه عشق شان افزوده شود، به تدریج کاهش پیدا می کند و سرد می شود. زیرا دیگر فراق و دلتنگی را تجربه نمی کنند و می پندارند وصال قتلگاه عشق است. اما حقیقتاً این طور نیست، اگر عشق با گشودگی دل را بشناسیم و مهارت های عشق ورزیدن و بینش معنوی لازم را در این باره به دست آوریم، طعم زندگی باعشق را می چشیم و آرامشی را تجربه می کنیم، که در هیچ جا غیر از خانواده پیدا نمی شود.

دل هایی که رشد نمی کنند و نمی توانند بزرگ شوند، عشق بعد از پیوند را درک نمی کنند. عشق عمیق و آرامش بخش پس از پیوند و پایداری روابط پیدا می شود، پیش از آن بیشتر هیجان و بی قراری است. آرامش در عشقی نهفته است که به پایداری رسیده و با گشودن گره های دلتنگی، عشق را به وصال رسانده است. آرامش در عشقِ به وصال رسیده است. اما وصالی که پرورشگاه عشق است، نه قتلگاه آن.

بینش معنوی راهی برای گستردگی دل، همراه شدن عشق و وصال و دست یابی به عشق پایدار و آرامش عمیق است. بدون بینش معنوی تا زمانی که فقط نگرش ظاهری و مادی به رابطۀ عاشقانه داشته باشیم، وصال پرورشگاه عشق نمی شود و پایه های رابطه می لرزد.

وقتی عشق از معنویت جدا شود، جای اینکه عشق راهی برای تعالی باشد، بازیچه ای برای تنوع طلبی هوسناک می شود. در این صورت پایدار، ارضا کننده و آرامش بخش نخواهد بود. هر لحظه ممکن است به نگرانی و ناکامی و بی قراری و ستیز کشیده شود.

عشق معنوی

همسر هر کس برای او مجموعه ای از نشانه های خداست. او تنها یک تن مادی و چهره ای شناخته شده در ذهن نیست. او پنجره ای است که خداوند در زندگی به رویت گشوده، تا رحمت بی کرانش را به تو نشان دهد. هم از این رو در کلام الاهی عشق و مهربانی همسران نشانه هایی برای کسانی که فکر می کنند، معرفی شده است. روزی مردی به پیامبر گفت: تعجب می کنم از اینکه مردی و زنی که هرگز یکدیگر را ندیده بودند، وقتی پیوند ازدواج میان شان بر قرار می شود و یک روز با هم گفتگو می کنند، بیش از هر کس به هم علاقه مند می شوند. پیامبر پاسخ داد: این محبت از سوی خدا و نشانه ای از اوست.

آغاز عشق لطفی از سوی خداست، که با بینش معنوی پر انرژی و پایدار می شود. زمانی که پیوند برقرار می شود و زن و مرد در کنار هم قرار می گیرند، این طور به هم نمی نگرند که گویی او فقط یک مرد است یا فقط یک زن. بینش معنوی همسر را به عنوان هدیه ای از سوی خداوند و کتابی پر از نشانه ها برای فکر کردن می نماید. سهم مخصوص تو از نشانه های عشق و رحمت الاهی همسر توست. این کشف معنوی در گرو تفکر و اندیشه است.

لحظه ای به او بنگر، که با عشق به تو و برای تو زندگی می کند و کار انجام می دهد. آغاز و انجام این عشق او نیست. او نشانه ای است، از عشقی که آغازش خالق تو و اوست. نشانه ها و جلوه های خداوند همیشه، نو، بی نظیر و تکرار نشدنی هستند. اگر همسرت را ببینی در حالی که نشانه های خدا را در او تماشا می کنی، هر روز او را از نو کشف خواهی کرد. گویی هر بار او را برای اولین بار می بینی، تجربه ای نو که آشناست و با او بیگانه نیستی. آرامشی ژرف و پایدار در این رابطه وجود دارد. انسی بدون ملال و خستگی، عشقی دور از تکرار و دلزدگی، در اثر بینش معنوی پدید می آید.

راه کشف عشق معنوی این است که لحظه ای بدون پیش داوری و تصورات قبلی که نسبت به همسرت داری، حتی بدون توجه به احساسات گذشته به او نگاه کنی. بگذارید نگاهتان به هم گره بخورد. لازم نیست همیشه چیزی برای گفتن داشته باشید. اما اگر بتوانید این عشق را در میان سکوتی عمیق به زبان بیاورید، بسیار اثر گذار خواهد بود و قلبت را برای درک حقایق معنوی بازخواهد کرد.

سهم تو از رحمت و عشق الاهی همسر توست. او نشانه ای است متفاوت با همه¬ی نشانه های دیگر هستی. این نشانه ای است تنها برای تو، و دری است گشوده به سوی او تنها به روی تو. اگر از نگرش مادی و ظاهری فراتر بروی و از افقی دیگر به او نگاه کنی، همه چیز عوض می شود. عشق زناشویی، تنها زمینی نیست. این عشقی است که به آسمان وصل شده و پلی به سوی پروردگار است. در عشق زناشویی عشق الاهی را می آزماییم و با آن درون مان را زنده و درخشان می سازیم.

تغییر بینش به عشق همسری و رابطه زناشویی ضروری است. در غیر این صورت بزرگترین فرصتی را که برای گشودگی دل با عشق در اختیار داریم، از دست خواهیم داد. حقیقتی که در رابطه همسری نهفته است، با ظاهر بینی دیده نمی شود، ما نیازمند به یک بینش معنوی نو، جذاب و متعالی هستیم، تا رازی را که خداوند در وجود همسرمان برای مان فاش کرده، دریابیم. آن راز عشق است. عشقی پایدار و آرامش بخش. عشقی که هوس ها را در خود فرو می برد و جریانی ناب و زلال از عشق الاهی را در وجود انسان جاری می سازد. این یک نشانه نیست، مجموعه ای نشانه های روشن و شکوهمند الاهی است.

تفکر راه دست یافتن به بینش معنوی در رابطۀ همسری است. به محبتی که در دل داری و محبتی که از او می شنوی و می بینی و در قلبش احساس می کنی، بیندیش، تصور کن که این عشق چیست و از کجا آمده است. فکر کن که چقدر مقدس و دوست داشتنی است، تا جایی که خدا آن را زمینه ای برای خلقت انسان و تداوم نسل قرار داده است. خدا هر انسانی را با همین عشق می آفریند. جسمی که با عشق سرشته شده می تواند یک روح الاهی را در خود حمل کند. و اگر عشق رنگ و بوی الاهی نداشته باشد، روح بیمار خواهد شد.
نگاه کنید و بیندیشید، نگاه کنید و بیندیشید، نگاه کنید و بیندیشید این راه کشف عشق معنوی است.

هنر عشق ورزیدن

عشق معنوی میان همسران شاخه ای از عشق و ایمان الاهی است. هرچه ایمان بیشتر باشد محبت به همسر نیز بیشتر می شود.  بنابراین عشق مقدس است و هر احساس و رفتار و گفتاری که با عشق معنوی در ارتباط باشد، تقدس می یابد. وقتی همسران به هم نگاه می کنند، لبخند می زنند، دست یکدیگر را می گیرند، با هم غذا می خورند، سخن می گویند، قدم می زنند و هر کاری که عشق آنها را می افزاید یا ابراز می کند، انجام می دهند، همه ی این ها عبادت و یاد خداست، که نور او و یاد او را در دلها استوار می کند.

با این وصف باید بگویم که با حضور قلب به هم عشق بورزید. نگذارید این کار عادی و تکراری شود. به حضور هم توجه کنید، یک دیگر را احساس کنید. صدای هم را بشنوید. خود را برای یکدیگر بیارایید. برای اینکه دیگری عشقش به شما کامل شود هر کاری که می توانید انجام دهید، آراستگی، مهربانی، روی خوش، گفتگوی زیبا و با محبت و…

به هم نگاه کنید و با نهایت لطف بگویید که دوستت دارم. باور کنید که اینها عبادت و گام های بلند معنوی است. و هرچه بیشتر تعالی پیدا کنید، عشق را بیشتر احساس خواهید کرد. گفتار و جملات بسیار مؤثر اند. حالت چهره و رفتار را دست کم نگیرید. آنها می توانند، عشق شما را آبیاری کنند یا مثل آفتی ریشه عشق را بخشکانند. طوری رفتار کنید که دوست دارید همسرتان با شما رفتار کند.

یکی از هنرهای عشق ورزی خدمت کردن است. بی دریغ به همسرتان خدمت کنید و این کار را یک عبادت بزرگ بدانید. آنچه را به عنوان وظیفه خود در خانواده می دانید، به قصد خدمتی عاشقانه انجام دهید. اشکالی ندارد کمی هم فراتر بروید و اندکی بیش از آنچه که انتظار می رود، خدمت کنید. «بی تردید مردی که لقمه ای را به سوی دهان همسرش می برد و در دهان او می گذارد، برای این کار پاداشی از خداوند دریافت خواهد کرد.»  «هنگامی که مردی به همسرش جرعۀ آبی می دهد، اجر بسیار به او داده می شود»  همچنین «هیچ زنی نیست که جرعه¬ی آبی به همسرش بدهد، مگر اینکه برای او بهتر است از یک سال روزه گرفتن و شب ها عبادت کردن.»

عشق معنوی تکرارپذیر نیست و تو هر روز او را می بینی، گویی که برای اولین بار است که او را می بینی، این تجربه ی نوشونده برای این است که تو تغییر می کنی، تعالی پیدا می کنی و نو می شوی، حالا که به او نگاه می کنی، از منظری والاتر، روشن تر و جذاب تر او را می بینی. عشق معنوی درون زا و بالنده است. تو را بالا می برد و چون بالا می روی، از نظرگاهی نو و متفاوت به عشق می نگری و این نگاه جدید، به حدی زیبا و حرکت دهنده است که باز هم تو را بالاتر می برد، دوباره که به او نگاه می کنی، دوباره نیست، برای اولین بار است که او را می بینی و باز هم داستان تکرار می شود، تو تعالی پیدا می کنی و عشقت متفاوت می شود. برای همین است که عشق یکی از بهترین فرصت های سلوک معنوی است که پشت شیطان را به خاک می مالد و ناله ی او را بلند می کند.

در این راه روابط جنسی نیز، شکوه و جذابیتی دیگر پیدا می کند، و دیگر یک بازیگوشی خام نیست. روابط جنسی نیز فرصتی برای عشق ورزی و تجربه¬ای معنوی است. رابطه ای پاک و مقدس که فراتر از لذت جسمی، لذت معنوی را به همراه دارد. همانطور که با پاکی و آراستگی و حضور قلب عبادت می کنی، می توانی به یک رابطه عاشقانه وارد شوی. هرچه تجربه می کنی، نشانه های عشق و رحمت است. «هر کس با همسرش می آمیزد، هفتاد هزار فرشته بال هایشان را برای آنها می گشایند و رحمت خدا بر آنها می بارد.»  اینجا فقط دو پیکر نیستند که کنار هم قرار می گیرند، نور و رحمت خداست که به واسطه¬ی فرشتگان فرو می بارد و تجربه¬ای بی نظیر را خلق می کند.

شاید این را تجربه کرده باشید که وقتی کاری را برای لذت و خوشگذارنی انجام می دهید، احساس می کنید، که به اندازه کافی لذت نبرده اید، اما هنگامی که کاری را برای خودش انجام می دهید، از آن بیشتر لذت می برید و راضی می شوید. هدف روابط جنسی لذت بردن نیست، عشق ورزیدن و تماشای آیات الاهی و درک جریان عشق و رحمت بی پایان اوست. هنگامی که با این قصد وارد یک رابطه می شوید، به اندازه کافی، بلکه بیش از تصور لذت می برید. پس به آداب این رابطه مقدس عمل کنید. نگران نباشید که لذت کمتری می برید. هرگز؛ این آداب و نگرش تقدس آمیز به رابطه، لذت شما را کامل خواهد کرد و تجربه¬ای به یاد ماندنی خلق می کند.

در نهایت پاکیزگی و آراستگی با هم روبرو شوید، رابطه را آرام آرام آغاز کنید،  گویی در محراب عبادت هستی و در برابر عشق و شکوه و زیبایی بی پایان الاهی قرار گرفته ای. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به مردان فرمودند: به آرامی و با سخنان محبت آمیز و ابراز عشق رابطه را شروع کنید.  هنگامی که یک نوشیدنی گوارا در اختیار دارید، آن را در یک نفس فرونمی دهید، زیرا در این صورت از مزه¬ی آن لذت نمی برید. دقیقاً هنگام عبادت هم اگر با سرعت آن را انجام دهید، بهره های معنوی اش را از دست خواهید دارد. از هر سو نگاه کنید، چه از نظر لذت مادی و چه از نظر بهره های معنوی، رابطه ی جنسی را باید با آرامش و توجه انجام داد. در این صورت موجب افزایش و پایداری عشق و در نتیجه آرامش بخش می شود.

بنابراین عشق در روابط زناشویی، معنوی و توسعه بخش دل هاست. برای کامیابی در این عشق و تجربه-ی آرامش با آن، نیازمند بینش معنوی و مهارت در عشق ورزیدن هستیم به این ترتیب این عشق به گذرگاهی برای جریان عشق الاهی تبدیل می شود و هر لحظه اش با یاد خدا و نور و عشق او می آمیزد.